
Çok ihmal ediyorum biliyorum... Birşeyler yazmadigimi bile bile girip bakiyorum bloga, ,icime sinmiyor aslinda... Sen buyuyorsun annecim, ben hicbirseyi kacirmak istemiyorum. Fotograf cekmekte yetmiyor her zaman. Bazen oyle seyler soyluyorsun ki kimse inanamiyor.
4 yasinda olmana sadece 2 ay kaldi. Eylul de tekrar okula basliyorsun.(anaokulu 2. deneme :))
Bu aralar bir asabiyet var sen de :) Hep emir cumleri kuruyorsun mesela. Gecen gun senin "ver anne" ni verir misin olarak duzelttim. Daha kibar konusmalisin dedim ve sen bana cevap verdin.
"Sen benim ver dememe alismalisin anne"
Denizle havuzu karistiriyorsun, canin isterse yemek yiyorsun, elmaya hicbir zaman hayir demiyorsun. Hala cok sut iciyorsun. Cok suslusun bana makyaj yapmami, daha az cola icmemi, cildimi ellemememi tavsiye ediyorsun.
Hic birseyi unutmuyorsun, asla geri adim atmiyorsun.
Cicekleri cok ama cok seviyorsun, her gordugunu koparmak ve surekli yenilerini dikmek istiyorsun.
Yedigin meyvenin cekirdegini gidip balkonda bir saksinin dibini sokusturuyorsun.
Cok sevgi dolusun annecim, iyi bir insan olma yolunda gerceken guzel adimlar atiyorsun.Bir bocegi oldurursen aksam evde onu bekleyen yavrularinin oldugunu ve cok uzuleceklerini soyluyorsun.
Bazen cok girisken, bazen cok utangac olabiliyorsun. Gelgitlere dolu yetiskinlere sen de ayak uyduruyorsun aslinda.
Ofise annenle geliyorsun, ofisi altina ustune getiriyorsun.
İlerde bu satirlari okurken gulumseme icin : Ananasa Dananas ,televizyona tezolon diyorsun:) Daha kucukken soyleyemediklerini surekli bize hatirlatiyorsun. Limona Ülom , Ucaga Aşukala gibi enterasan kelimelerini bize hic unutmuyorsun.
Neredeyse 4 yil oldu ama biz hala sana bakip, senin bizim kizimiz olduguna inanmakta zorlaniyoruz. Seni cok seviyorum annecim ...